Het is slechts een kwestie van tijd, schreef ik in de vorige posting, voordat de meeste wereldbewoners een mobiele computer zullen hebben (lees: een smartphone van de jongste generatie, waar je heel makkelijk het internet mee op kunt).
De vraag is over hoeveel tijd dat - bij benadering - zou kunnen zijn.
Dat is een belangrijke vraag, want onze wereld zal er vanaf dat moment anders uitzien.

Terwijl ik me dit afgelopen week afvroeg, zag ik interessante cijfers van Gartner over de wereldwijde verkopen van smartphones in het derde kwartaal van 2008. Er gingen er toen 36,5 miljoen over de toonbank, een stijging van 11,5 procent ten opzichte van het derde kwartaal van 2007, toen er 32,7 miljoen van verkocht werden.
Grofweg worden er dus 140 miljoen per jaar van verkocht. Stel dat de gebruiker daar gemiddeld 2 à 3 jaar mee doet, dan zouden er nu toch zeker een slordige 300 miljoen van in omloop kunnen zijn.
Dat is veel, maar nog lang geen vier miljard.   

Volgens Lee Williams van de Symbian Foundation kan het nog wel drie, vijf of zeven jaar duren, voordat deze nieuwe apparaten, die we nog steeds phones noemen, maar die feitelijk computers zijn, een werkelijk grote impact zullen krijgen op ons dagelijkse leven en op onze leefstijl.
Symbian gaat bijdragen aan de versnelling van deze 'roadmap' door zijn besturingssysteem als open source software beschikbaar te stellen aan een veel grotere gemeenschap van ontwikkelaars dan alleen die van Symbian zelf.

Dat zal zeker versnellend werken. Maar er zal ook iets aan de prijs gedaan moeten worden. Nu kost zo'n mobiele alleskunner nog een dikke 500 euro. Als dat over een jaar of vijf pakweg de helft minder zou kunnen zijn, dan zijn een paar miljard gebruikers niet meer ondenkbaar.
Wordt 2013 het jaar waarin dit mobiele internet wereldwijd doorbreekt?

Tot nu toe zie ik een mobiele telefoon voornamelijk als een telefoon, ondanks de vele extra's die erin verwerkt zijn. En zo gebruik ik hem ook. Primair om te bellen, secundair om te sms-en, heel af en toe om er een foto mee te maken. Maar nooit voor videobeelden, geluidopnamen of surfen op het web. Al die extra's zijn niet erg handig met een mobieltje, vind ik. Daar zijn betere apparaten voor.

Maar gisteravond werd mijn kijk op mobiele telefoons radicaal omver geschoffeld. Ik bekeek een videoregistratie van de aankondiging van de Nokia N97 in Barcelona en echt waar: de schellen vielen van mijn ogen.

Niks telefoon. Dat stadium is gepasseerd.
Bij de nieuwste modellen gaat het om computers. Mobiele computers. Daar kun je op tal van manieren mee communiceren. Spraak is maar één van die manieren.

Dat is een omdraaiing van perspectief. De harde kern ervan is je met deze nieuwe generatie apparaten (waar ook de iPhone toe behoort) moeiteloos het internet op kunt.
De topmannen van Nokia spraken in Barcelona dan ook consequent van een mobiele computer en niet meer van een mobiele telefoon.

Is dat zo belangrijk?
Ja, dat is onvoorstelbaar belangrijk.
Het betekent namelijk dat over niet al te lange tijd vrijwel iedere mens op aarde over een computer zal beschikken. Van de 6,5 miljard wereldbewoners zullen er in het eerste kwartaal van 2008 al 4 miljard een mobiele telefoon hebben, vertelde Nokia's CEO Olli-Pekka Kallasvuo in zijn keynote speech. Dat zijn natuurlijk niet allemaal mobiele computers (lees smartphones, die het internet op kunnen), maar dat is slechts een kwestie van tijd. Een kwart van die vier miljard zijn Nokia's, aldus Kallasvuo.

Interessant is verder dat Nokia het Symbian besturingssysteem gebruikt als de basis voor zijn nieuwe smartphones. Nokia heeft de fabrikant van Symbian zeer recent overgenomen en gaat dit operating system nu onder een open source licentie brengen.

Kortom, het is helemaal niet ondenkbaar dat binnen afzienbare tijd Symbian en het voor de iPhone aangepaste Mac OS X de meest gebruikte besturingssystemen voor computers op onze planeet zullen zijn.  En dat is toch wel even een iets andere werkelijkheid dan waarin ik dacht mij te bevinden

Ga voor meer informatie naar de website van Nokia World 2008.

Goed nieuws voor 'mobiele werkers': Dell komt met een nieuwe functie op zijn laptops, die Latitude On wordt genoemd. Daarmee wordt bedoeld: Onmiddellijk Aan.
Met deze functie start je – buiten Windows om - in twee seconden een Outlook-omgeving op met alleen je contactpersonen, agenda en takenlijst. Handig als je snel even iets wilt opzoeken.
Wil je méér, zoals bijvoorbeeld het internet op, e-mailen of een dvd afspelen, dan is de daarvoor benodigde omgeving binnen tien seconden operationeel. In deze tweede omgeving kun je ook werken met lichte kantoorapplicaties, zoals Pocket Word en Pocket Excel.

Bypass
Dell heeft voor de nieuwe snelstartfunctie een 'bypass' ontwikkeld langs het Windows operating systeem heen. Deze 'omleidingsroute' wordt mogelijk gemaakt door een subsysteem, bestaande uit een kleine extra processor en een embedded operating system.
Bij Dell roepen ze het niet van de daken, maar het gaat hier om Linux. Montavista's Mobilinux 5.0 om precies te zijn. In deze lichte omgeving kun je veel dingen snel doen. Pas als je zwaardere toepassingen nodig hebt, start je Vista op.

Het ei van Columbus, vind ik, een dual-boot machine voor verschillende taken. Wat heerlijk praktisch gedacht!
Bijkomend voordeel van deze RoadReady-laptop: je spaart de batterij en het milieu. Als je Windows weinig gebruikt, kun je dagenlang met deze laptops werken zonder te hoeven bijladen, vertelde een woordvoerder van Dell bij de introductie van deze nieuwe machines in augustus dit jaar (zie de video onderaan deze tekst).

Troje
Het kan haast niet anders dan dat er in zowel het Windows- als Linux-kamp heel wat wenkbrauwen zijn gefronst. Voor de Microsoft-aanhang moet Latitude On een paard van Troje zijn. Stel je voor, een Linux subsysteem in het hart van een Windows-machine... dat is echt even slikken.
Maar andersom net zo goed. Linux als startmotor voor Windows Vista, dat is nou niet bepaald de glansrol die het Linux-kamp voor 'Tux' weggelegd ziet.

Knap van Dell om de gebruiker voorop te stellen en de lange tenen van links en van rechts lekker te laten voor wat ze zijn.
En nou maar hopen dat ze dit stug volhouden.

Beschikbaar
Lattitude On is inmiddels beschikbaar, in eerste instantie voor de zakelijke modellen Latitude E-4200 en E-4300. De bedoeling is dat later ook andere modellen mee zullen worden toegerust.

Huizencrisis, bankencrisis en een olie- en dollarcrisis in aantocht.
Wat hangt ons allemaal boven het hoofd?
Je moet niet pessimistisch doen, hoor ik overal om mij heen bezweren, want dan roep je het noodlot over jezelf af. Nee, positief blijven en dan zal het allemaal wel meevallen.
Maar het klopt niet met mijn gevoel. Mijn gevoel zegt dat het niet mee zal vallen.

Recessies bieden juist kansen, hoor ik ook overal om mij heen. “Neem toch vooral onze software, want daarmee kun je flink op je kosten besparen...”
“In deze tijden van economische teruggang is het vooral belangrijk om......”
Enzovoort. Het ene na het andere persbericht slaat ineens dit ergerlijke toontje aan. (Problem? No problem, let it work for you!)

Het is mij te makkelijk geredeneerd en te snel geconcludeerd. En te baatzuchtig.
What is going on?
Dat moet je toch wel bij benadering weten om je koers te kunnen bepalen.

Ik heb Willem Middelkoops boek Als de dollar valt gelezen, de afgelopen maand, en daaruit wordt de ware aard van de huidige crisis me niet echt duidelijk. Het is een bijzonder goed gedocumenteerd en leerzaam boek, daar niet van, maar het zegt weinig over wat we kunnen doen. Afgezien dan van een enkele tip voor vermogende lezers. Die kunnen maar beter hun tegoeden verzilveren, zo luidt zijn advies. Maar wat koopt een gewoon mens daarvoor?

Gisteravond las ik een stevig stukje van de Amerikaanse blogster Susan Scrupski – onder de titel Reality Check 2.0 -  dat over dit doe-probleem gaat. Scrupski is al een jaar of twee actief als web 2.0 Evangelist, maar twijfelt nu openlijk aan haar geloof.   
Al die nieuwe Enterprise 2.0 toepassingen, vraagt ze zich af, gaan die ons echt wel helpen in deze crisis? Helpt Twitter daartegen? Facebook soms? 
Geloof ook maar niet, schampert ze, dat web 2.0-startups - net als de grote banken - door de overheid gered zullen gaan worden. Mooi niet.
Wat moeten deze start-ups nu doen om overeind te blijven?
En wat kunnen zij ondernemen om hun klanten door deze crisis heen te helpen?

Goeie vragen, vind ik.
Nou de goeie antwoorden nog.